Rybitwa popielata pokonuje co roku ok. 70 tys. kilometrów z okolic jednego bieguna, na drugi, co stanowi najdłuższą ptasią migrację. Naukowcy poznali przebieg trasy tych rekordowych wędrówek. br /br /Międzynarodowy zespół badaczy opublikował właśnie wyniki swoich prac na łamach tygodnika quot;Proceedings of the National Academy of Sciencesquot;. pZaobrączkowanym przez ornitologów ptakom przyczepiono maleńkie urządzenia, które reagowały na światło słoneczne, dzięki czemu rejestrowały długość dnia. Te informacje pozwoliły obliczyć, gdzie znajdowały się w określonym czasie zaobrączkowane rybitwy i odtworzyć cały przebieg ich wędrówek. /ppRybitwy wyruszają z Grenlandii w sierpniu i wrześniu kierując się ku miejscu na północnym Atlantyku, gdzie wody pełne są planktonu i ryb. To ostatnie tak bogate łowiska na ich trasie, nim dotrą na południową półkulę. Ptaki zatrzymują się tam więc, by nabrać sił przed dalszą podróżą. /ppKierują się stamtąd na południe wzdłuż zachodnich wybrzeży Europy i Afryki. Następnie część przecina Atlantyk ku wybrzeżom Brazylii, część zaś podąża dalej wzdłuż Afryki. Te dwa kierunki, to nie tyle wynik odmiennych upodobań panujących wśród ptaków, co układu wiatrów wiejących na trasie przelotu. /pBadania pokazały bowiem, że ptaki doskonale wykorzystują wiatry w planowaniu swych wędrówek. Widać to na przykładzie obieranej przez rybitwy trasy powrotu z półkuli południowej. Skrzydlaci wędrowcy pozornie nadkładają drogi aż o kilkaset tysięcy kilometrów kreśląc gigantyczne quot;Squot; nad Oceanem Atlantyckim. W rzeczywistości jednak korzystają z układu wiatrów na obu półkulach, tak by przelecieć pół świata z jak najmniejszym wysiłkiem. span style="font-family: Verdana; font-size: 9pt"(a href="http://www.naukawpolsce.pap.pl/"www.naukawpolsce.pap.pl/a)/spanspan style="font-family: 'Courier New'"/span

Tajemnicy obiekt przeleciał 13 stycznia w odległości około 130 tysięcy kilometrów od Ziemi. Na razie specjaliści nie określili dokładnie, co przemknęło niedaleko (jak na kosmiczne proporcje) naszej planety.

Powszechnie wiadomo, że przyjaciele i koledzy mają silny wpływ na zachowanie dzieci. Najnowsze badania opublikowane w piśmie quot;Annals of Behavioral Medicinequot; dowodzą, że od bliskich kontaktów z rówieśnikami zależy również to, ile dziecko je. br /br /Myśląc o oddziaływaniu kolegów na swoją pociechę rodzice obawiają się najczęściej najgorszego: że towarzystwo okaże się nieodpowiednie i że pod jego wpływem dziecko przestanie się uczyć, a może nawet zacznie palić lub spożywać alkohol. Badania amerykańskich naukowców dowodzą, że nad znaczeniem wpływu rówieśników na dziecko powinni zastanowić się również ci rodzice, których dziecko ma problemy z nadwagą. Chodzi tu jednak o działanie pozytywne. pbr /Zdaniem dr Sarah-Jeanne Salvy, która bada wpływ więzi społecznych na ilość spożywanego przez dzieci pokarmu, kontakty z rówieśnikami mogą być substytutem jedzenia z nudów. /ppquot;Zidentyfikowanie odpowiednich substytutów jest pierwszym krokiem do zredukowania niektórych zachowań, w tym wypadku objadania się. Dotychczasowe próby odnalezienia takich substytutów zakończyły się niepowodzeniem, lecz o ile nam wiadomo, w żadnych badaniach nie wzięto pod uwagę wpływu relacji społecznychquot; - mówi dr Salvy. /ppPodczas swoich badań Salvy obserwowała zachowanie 54 dzieci w wieku od 9 do 11 lat. Dzieci podzielono na dwie grupy. Pierwsza z nich uczestniczyła w badaniach wraz ze swoim najbliższym kolegą lub koleżanką, druga natomiast z nieznajomym rówieśnikiem. Zadaniem młodych uczestników było zbieranie punktów w grze komputerowej, z których jedne miały być potem wymienione na jedzenie, a inne na czas zabawy z kolegą lub z przydzielonym rówieśnikiem. /pBadaczka zaobserwowała, że gdy w grze trudniej było zdobywać punkty wymieniane na zabawę, dzieci z drugiej grupy (w parze z nieznajomym rówieśnikiem) koncentrowały się na zbieraniu punktów wymienianych na jedzenie, a gdy trudniej było zapracować na jedzenie, wówczas gromadziły punkty na zabawę z rówieśnikiem. Co ciekawe, dzieci, które mogły spędzić czas z najbliższym kolegą w obu przypadkach starały się zebrać jak najwięcej punktów, które można byłoby wymienić na wspólną zabawę, rezygnując tym samym z jedzenia. span style="font-family: Verdana; font-size: 9pt"(a href="http://www.naukawpolsce.pap.pl/"www.naukawpolsce.pap.pl/a)/span

Naukowcy znaleźli gen, który jest odpowiedzialny za to, że shar-pei to najbardziej pomarszczona rasa psów na świecie - informuje najnowszy numer tygodnika quot;Proceedings of the National Academy of Sciencesquot;. br /br /Genetycy zainteresowali się psami, ponieważ - jak napisali w swym artykule - quot;współczesny pies domowy (Canis lupus familiaris) stanowi najdłużej trwający eksperyment w historii ludzkościquot;. pNa świecie istnieje dziś ponad 400 genetycznie odrębnych ras psich. Większość z nich powstała zaledwie kilkaset lat temu, chociaż pies towarzyszy ludziom już od ok. 14 tys. lat. Mimo tak krótkiego czasu od momentu powstania poszczególnych ras, różnią się one między sobą wyglądem, fizjologią i zachowaniem. /ppBadania genetyczne to sposób, by sprawdzić, co dokładnie stoi za owymi różnicami. Podjęli je dr Joshua Akey i jego koledzy z University of Washington w Seattle, którzy przebadali pod względem genetycznym psy należące do 10 ras. /ppZnalazło się między nimi 50 przedstawicieli rasy shar-pei, znanej z pomarszczonej skóry. Część badanych shar-pei była pomarszczona, pozostałe należały do quot;gładkiejquot; odmiany tej rasy (szczeniaki obu odmian mogą urodzić się nawet w jednym miocie). /ppNaukowcy ustalili, że za quot;nadmiar skóryquot; u pomarszczonych shar-pei odpowiada mutacja genu HAS2. Gen ten jest związany z produkcją substancji związanej z budową skóry, kwasu hialuronowego. /pU ludzi mutacja tego samego genu (występująca niezwykle rzadko) również prowadzi do nadmiernego marszczenia się skóry. Wiele odkryć dokonanych podczas badań genetycznych psów może też pomóc ustalić, jakie geny powodują choroby również u ludzi. span style="font-family: Verdana; font-size: 9pt"(a href="http://www.naukawpolsce.pap.pl/"www.naukawpolsce.pap.pl/a)/spanspan style="font-family: 'Courier New'"/span

strongPierścieniowe zaćmienie Słońca w Azji 15 stycznia 1010 r./strong Źródło: PAP/EPAbr /kap/

strongObszar formowania się gwiazd w gwiazdozbiorze Orła. Zdjęcie wykonane instrumentami SPIRE i PACS przez Kosmiczne Obserwatorium Herschel./strong Źródło: ESA/Hesrchel/Gould Belt Key Projectbr /kap/

strongSuper-Ziemia okrążająca pobliską gwiazdę GJ1214 (wizja artysty)./strong Źródło: ESO/L. Calçadabr /kap/

Obrączkowe zaćmienie Słońca, którego kulminacja nastąpiła w piątek, 15 stycznia, o godzinie 8.06 czasu polskiego, obserwowano w pasie o szerokości 300 kilometrów, ciągnącym się przez połowę globu ziemskiego.

tants:
  Południowe wiatry pomagają ukryć na Ziemi dwutlenek węgla
  Uroczystości z okazji 100-lecia Uczelni Technicznych we Wrocławiu

strongKonferencje naukowe, wystawy, bal charytatywny oraz inauguracja nowego roku akademickiego z udziałem doktorów honoris causa Politechniki Wrocławskiej złożą się na całoroczne obchody 100-lecia Uczelni Technicznych we Wrocławiu./strong 15 stycznia z tej okazji odsłonięto tablicę upamiętniającą wszystkich rektorów Politechniki Wrocławskiej. Tego samego dnia wieczorem odbyła się zaś uroczysta gala inaugurująca obchody.

Naukowcy, wykorzystując superkomputer, po raz pierwszy opisali sposób, w jaki Ocean Południowy pochłania z powietrza dwutlenek węgla i przenosi go w głębiny morskie na duże odległości od Antarktyki. Odkrycie dostarczy klimatologom pełniejszych informacji pozwalających zrozumieć ten element obiegu gazu na Ziemi.